Wyznanie wiary

Wierzymy w jednego¹⁾ żywego i prawdziwego Boga, o którym tak potężnie świadczy całe stworzenie²⁾ — ogrom wszechświata i niewypowiedzianie małe cząstki materii i życia, mądry porządek i cudowna jedność w niezliczonej różnorodności i pięknie. A Stwórca zawsze przewyższa to, co stworzył. Wierzymy zatem w Boga, który jest dla człowieka niepoznawalny i niewidzialny³⁾, wszechobecny⁴⁾, wszechmocny⁵⁾⁶⁾, wieczny⁷⁾, nieskończony⁸⁾, niezmienny⁹⁾, wszechwiedzący¹⁰⁾ i absolutnie suwerenny¹¹⁾. Dlatego człowiek może ze stworzenia poznać tylko ułamek tego, kim jest Bóg. Musiał On objawić nam siebie przez Pismo i tylko w ten sposób mogliśmy poznać także Jego świętość¹²⁾, czystość¹³⁾, doskonałość¹⁴⁾, sprawiedliwość¹⁵⁾ i nienawiść do grzechu i grzeszników¹⁶⁾¹⁷⁾, ale też Jego nieskończone miłosierdzie¹⁸⁾ i miłość.¹⁹⁾

W jednym Bogu istnieją trzy boskie i nieskończone osoby¹⁾, o wiecznym bycie i pełnej boskiej istocie — Ojciec, Słowo (czyli Syn) i Duch Święty²⁾³⁾ — a każda z nich jest w pełni Bogiem. Zarazem jednak każda osoba różni się w działaniu i mocy, podczas gdy ich istota pozostaje jedna i niepodzielna⁴⁾⁵⁾⁶⁾. Każda też ma inną rolę⁷⁾⁸⁾ w zbawieniu rodzaju ludzkiego⁹⁾¹⁰⁾. Tę wiedzę o Bogu objawia nam wyłącznie Słowo Boże w Biblii.

Wszechświat, ziemia i cała natura nie są wytworem przypadkowych procesów fizycznych czy chemicznych ani ślepej ewolucji. Wierzymy, że Bóg jest Stwórcą i Podtrzymującym wszystko, co widzialne i niewidzialne¹⁾²⁾³⁾; oraz że życie na ziemi, w całej jego różnorodności⁴⁾, zostało stworzone przez Stwórcę w sześć dni według Jego woli, dokładnie tak, jak opisuje nam to początek Księgi Rodzaju — i że całe stworzenie było bardzo dobre⁵⁾.

Po stworzeniu wszystkich istot niebieskich i pozostałych stworzeń Bóg stworzył także człowieka — mężczyznę i kobietę, obdarzonych nieśmiertelną duszą i zdolnością życia w społeczności z Bogiem. Byli koroną stworzenia, uczynieni na obraz Boży¹⁾ w poznaniu, sprawiedliwości i świętości. Mieli prawo Boże wypisane w sercach²⁾, ale mieli wolną wolę, która nie wykluczała możliwości zmiany zdania i odwrócenia się od Boga³⁾.

Również w raju człowiek otrzymał jeden zakaz¹⁾: nie wolno mu było jeść owocu z drzewa poznania dobra i zła. Ale upadły archanioł Szatan posłużył się przebiegłym wężem, który doprowadził Ewę do nieposłuszeństwa, a ona z kolei Adama²⁾. Tym grzechem oboje zostali odcięci od pierwotnej sprawiedliwości i od społeczności z Bogiem³⁾. Ich upadek w grzech i następująca po nim śmierć dotknęły nie tylko ich, ale także wszystkich ich potomków — czyli cały rodzaj ludzki⁴⁾. Od chwili upadku wszyscy rodzimy się ze skażoną naturą⁵⁾⁶⁾, skłonną do nieposłuszeństwa i zła⁷⁾ oraz martwi duchowo wobec Boga⁸⁾. Z powodu człowieka całe stworzenie również popadło w stan zepsucia⁹⁾¹⁰⁾.

Cała Biblia — czyli 39 ksiąg Starego Testamentu i 27 ksiąg Nowego Testamentu (bez apokryfów, których Nowy Testament nie cytuje ani razu!) — jest natchniona przez Boga¹⁾ i stanowi spisaną mowę Boga do ludzi²⁾³⁾⁴⁾, która sama, w swoich oryginalnych językach, jest dokładną, wystarczającą, niezmienną, nieomylną i ostateczną normą wszelkiego zbawczego poznania, wiary i posłuszeństwa prowadzącego do Chrystusa⁵⁾. Wszelkie dodatki, odstępstwa czy niebiblijne praktyki zawsze pozbawiają Pismo jego pełnej prawdy i autorytetu.

Autorytet Pisma pochodzi od Boga, który jest prawdą¹⁾; Jego Słowo również jest pod każdym względem prawdą, niezależną od opinii i nauk ludzi czy kościołów. Samo Pismo objawia nam w pełnej całości i nieomylności kompletne ukazanie jedynej drogi zbawienia człowieka przez Chrystusa²⁾. Jego autorytet potwierdza Duch Święty w sercach dzieci Bożych³⁾.

Tylko w świętych Pismach Biblii obietnica zbawienia¹⁾ w Mesjaszu — Chrystusie — jest stopniowo objawiana, a dokonanie tego zbawienia jest w pełni ukazane w ewangelii²⁾³⁾⁴⁾. Jest to ostateczne przesłanie o możliwym ocaleniu⁵⁾ grzeszników przed sądem Bożym oraz wezwanie⁶⁾ do pokuty i powrotu do Boga. Sama ewangelia⁷⁾, razem z działaniem Ducha Świętego⁸⁾, w pełni wystarcza, by ludzie narodzili się na nowo, zostali ożywieni i przywróceni do życia ku chwale Bożej⁹⁾. To jądro ewangelii można zrozumieć w każdym przekładzie Biblii.

Przez swoje Słowo Bóg objawił także swoje prawo moralne jako część przymierza z narodem Izraela, streszczone w Dziesięciu Przykazaniach¹⁾²⁾. Ale to samo prawo było już wypisane w sercach ludzi przy ich stworzeniu. W Nowym Przymierzu³⁾ wypełnianie i zachowywanie prawa nie jest już dla chrześcijan warunkiem zbawienia — Pan Jezus dokonał dla nas wszystkiego przez swoje święte życie i swoją ofiarę⁴⁾. Dziś Dziesięć Przykazań służy chrześcijanom jako obraz tego, jaki jest Bóg i jak powinni żyć wierzący. A kto jest w Chrystusie, ten z radości i miłości do Niego będzie się starał czynić to z pełnym oddaniem⁵⁾.

Nieomylną normą interpretacji Pisma jest samo Pismo¹⁾. Wierzymy, że każdy fragment Pisma, oświecony przez Ducha Świętego za pomocą innych fragmentów Pisma, ma tylko jedną poprawną interpretację²⁾³⁾; nie może mieć kilku wzajemnie sprzecznych „prawdziwych” interpretacji.

Bóg nie odrzucił całkowicie upadłej i grzesznej ludzkości, choć żaden człowiek nie był i nie jest w stanie sprostać mierze sprawiedliwości, której wymaga święty Bóg¹⁾, i wszyscy zasługujemy na wieczne potępienie. A jednak Bóg, od przed wieków²⁾, ze swojej miłości i łaski przygotował plan zbawienia dla wielu. Już od czasów raju³⁾ Bóg stopniowo objawiał ten plan przez swoje przymierza z ludźmi i przez proroctwa. A w pełni czasu wypełnił plan zbawienia przez swoją drugą Osobę — we wcieleniu Zbawiciela, Pana Jezusa Chrystusa⁴⁾. Ta łaska, dana wierzącym każdego wieku, jest opisana nam w Pismach ewangelii. Pan i Stwórca świata uniżył się i choć żył życiem świętym, pozwolił się ukrzyżować⁵⁾, aby nas wykupić⁶⁾ z niewoli grzechu i śmierci. Tą ofiarą, w pełni i nigdy nie do powtórzenia⁷⁾, zadośćuczynił sprawiedliwości Bożej i pojednał nas z Bogiem⁸⁾; a z powodu ofiary Jezusa Jego sprawiedliwość została nam przypisana⁹⁾ i Bóg stał się także naszym Ojcem. A Pan Jezus sam, bez żadnego zastępstwa, jest Głową kościoła¹⁰⁾.

Wierzący otrzymują zbawienie przez wiarę¹⁾, czyli przez pełne zaufanie prawdziwości ewangelii²⁾ oraz stałości i niezmienności słowa Bożego. Prawdziwej wiary nie można „odziedziczyć”, ani nie można do niej dojść samym tylko rozumem. Wiara jest darem Bożej łaski i jest całkowicie niezasłużona³⁾.

Otrzymanie zbawienia jest również uwarunkowane pokutą¹⁾ — czyli żalem za swoje grzechy²⁾, prośbą do Boga o ich przebaczenie³⁾ oraz nawróceniem⁴⁾, to znaczy postanowieniem, by więcej nie grzeszyć, i staraniem, by żyć dla Chrystusa.

Nieodłączną częścią zbawienia jest także proces uświęcenia¹⁾. Nawet zbawiony wierzący nadal żyje w zepsutym ciele, ale grzeszne pragnienia muszą być przez uświęcenie umartwiane²⁾³⁾. Uświęcenie może w człowieku rozpocząć się tylko wtedy, gdy mieszka w nim Duch Święty⁴⁾, który dał mu nowe serce i nowego ducha⁵⁾. Duch Święty prowadzi wierzących tak, aby grzech tracił władzę w ich życiu⁶⁾, pragnienia cielesne słabły, a świętość⁷⁾ i naśladowanie Pana Jezusa się umacniały.

Bóg powołał wierzących do dobrych uczynków¹⁾²⁾, ale nie jako warunku wstępnego, środka zjednania sobie łaski ani pomocy czy uzupełnienia zbawienia. Zbawienie jest nam dane całkowicie darmo³⁾, z łaski Bożej przez Chrystusa. Wierzący czynią dobre uczynki nie po to, by być zbawieni, lecz dlatego, że już dostąpili łaski i chcą podobać się⁴⁾ swojemu Panu. Kto próbuje dodać cokolwiek swojego do swego zbawienia, ten podlega przekleństwu!⁵⁾

Aby Boże zbawienie dobiegło końca, potrzebna jest moc Boża i pomoc Boga w naszych wysiłkach — nie tylko na początku zbawienia, lecz zbawcze dzieło Boże trwa przez całe życie wierzących, aż do chwili, gdy zostaną wezwani do domu, do niebiańskiej chwały¹⁾. Dzieje się to przez wstawiennictwo naszego Zbawiciela w niebie²⁾ (nie świętych) i przez działanie Ducha Świętego³⁾, przede wszystkim przez oddziaływanie potężnego Słowa Bożego⁴⁾, a często także przez współdziałanie kościoła i korygowanie przez niego⁵⁾.

W swojej mądrości i świętości oraz z własnej wolnej decyzji Bóg ustanowił, postanowił i sprawia wszystko, co kiedykolwiek się dzieje¹⁾²⁾. A jednak nie jest autorem żadnego grzechu³⁾; nie znosi wolności innych stworzeń, a mimo to doprowadza swój nadrzędny zamysł do celu. Bóg wie wszystko, ale nie dlatego, że to jedynie przewiduje; nieustannie wszystko sprawia według swojej z góry ustalonej woli⁴⁾. Nic nie może się stać poza Bożą opatrznością; nawet następstwa wydarzeń, „przypadek”, przyczyny wtórne i nieszczęścia podlegają Bożym zamysłom, a On używa ich według swojej woli⁵⁾. Nawet upadek części aniołów, upadek człowieka i sam grzech są częścią wiecznego zamysłu Bożego, skierowanego ku zbawieniu i zachowaniu wierzących przez Chrystusa oraz ku wiecznemu potępieniu Szatana i wszystkich, którzy trwają zatwardziali w grzechu⁶⁾⁷⁾.

Bóg także przeznaczył niektórych ludzi jeszcze przed stworzeniem świata¹⁾²⁾³⁾, wybierając ich według swojej mądrości i łaski do życia wiecznego przez Chrystusa, a pozostawiając innych, by żyli według własnej woli bez Boga, albo podążali za opiniami i naukami poza zbawieniem w Chrystusie⁴⁾, albo służyli Bogu bez Ducha Świętego⁵⁾. Wybranie nie jest dawane na podstawie pochodzenia, osobistych przymiotów, zasług ani wychowania; jest niezasłużoną i niepojętą łaską Bożą⁶⁾⁷⁾⁸⁾. Liczba zbawionych jest z góry ustalona⁹⁾; obejmuje małe dzieci¹⁰⁾ i tych, którzy nie są w stanie zrozumieć ewangelii.

Kwestia predestynacji leży całkowicie w gestii Bożej opatrzności¹⁾. My, ludzie, widzimy tylko to, co mamy przed oczami, i nie możemy w tej sprawie wydawać ostatecznego sądu o nikim — nawet o sobie samych²⁾. Wierzący doświadczają pewności³⁾ od Ducha Świętego, a mimo to muszą aż do końca swojego życia trwać w pokorze i posłuszeństwie w naśladowaniu Chrystusa⁴⁾.

Ze swojej łaski¹⁾, w wyznaczonym czasie i na swój sposób Bóg skutecznie powołuje tych²⁾³⁾, którzy od wieczności są zapisani w księdze życia⁴⁾. Przemawia do nich przez swoje Słowo i przez nie, mocą Ducha Świętego, ożywia ich⁵⁾ z ciemności duchowej śmierci i wprowadza w światło i życie z Chrystusem. Nikt nie jest w stanie o własnych siłach⁶⁾ wyrwać się z ciemności grzechu i nikt nie może przyjść do Jezusa Chrystusa, jeśli Ojciec niebieski go do Niego nie pociągnie⁷⁾. Żaden człowiek sam z siebie nie szuka Boga⁸⁾, a bez daru wiary nikt nie może w Niego należycie uwierzyć⁹⁾. Nie zwalnia to jednak chrześcijan z obowiązku głoszenia ewangelii wszystkim ludziom¹⁰⁾; Pismo ich do tego zobowiązuje.

Pismo mówi o znaczeniu woli człowieka¹⁾ i ludzkiego wysiłku. Nawet ludzie spoza Chrystusa z własnej woli czynią wiele rzeczy godnych pochwały. Jednak dobre uczynki człowieka nie mogą jeszcze usprawiedliwić go przed Bogiem; usprawiedliwienie musi być umożliwione ludzkiej woli i ludzkiemu szukaniu Boga²⁾ (które są również potrzebne) przez działanie Ducha Świętego w człowieku³⁾. Poza znalezieniem ludzkiej drogi powrotnej do „raju, do drzewa życia” i do obecności Bożej⁴⁾ naturalna wola człowieka jest naprawdę wolna i niezależna; nie jest jedynie złudzeniem ani fikcją⁵⁾⁶⁾. Wola człowieka (wspierana przez Ducha Świętego) jest także potrzebna do postępu w życiu duchowym wierzących⁷⁾.

Doskonale wyzwolona wola człowieka może powstać tylko w życiu wierzących¹⁾, którzy zostali wyrwani spod panowania Szatana i mocy grzechu²⁾, z grożącego sądu Bożego³⁾, z przekleństwa prawa⁴⁾ i ze strachu przed śmiercią⁵⁾. A sumienie poddane Duchowi Świętemu jest także prowadzone ku wolności, by nie być związanym rzeczami, które same w sobie nie przeczą prawom Bożym, ale mogą prowadzić do legalizmu⁶⁾. Ten, kto został wyzwolony, zgadza się ze wszystkim, co pochodzi z prawdy i jest związane z miłością Chrystusa⁷⁾. Ale i tu kryje się niebezpieczeństwo grzeszenia w imię „chrześcijańskiej wolności”⁸⁾.

Bóg także zachowa¹⁾ aż do dnia wieczności tych, których pociągnął do Chrystusa²⁾³⁾ i których Mu dał⁴⁾. Wierzący mogą przechodzić przez burze życia, a nawet przez upadki, ale okażą skruchę i wrócą do Boga, ponieważ to On, ze swojej łaski i ze względu na swoje powołanie⁵⁾, nie pozwoli im odpaść⁶⁾. Również w tej sprawie drogi Boże są dla nas często niepojęte; Bóg bardziej patrzy na swoje powołanie niż na widoczne dla nas ludzkie uczynki⁷⁾.

Ci, którzy mają jedynie czysto ludzką wiarę, zawiodą się na niej¹⁾²⁾. Ale ci, którzy otrzymali Boży dar wiary, kochają swojego Zbawiciela³⁾ i żyją w bojaźni Bożej i w posłuszeństwie Jego słowu⁴⁾; doświadczają pewności zbawienia, którą Duch Święty potwierdza w nich⁵⁾. Ta pewność nie opiera się głównie na ludzkich uczuciach; spoczywa na twardych faktach zbawienia⁶⁾ poświadczonych przez ewangelię⁷⁾, na wewnętrznych świadectwach darów łaski Ducha Świętego⁸⁾ i na wydawaniu Jego owocu⁹⁾. Nawet prawdziwy wierzący nie zawsze musi tę pewność odczuwać, zwłaszcza gdy przechodzi przez upadki i próby; a zanim ją osiągnie, często musi o nią długo walczyć¹⁰⁾. O wiele bardziej niebezpieczna jest jednak zarozumiała ludzka pewność siebie, której Bóg w wieczności nie potwierdzi¹¹⁾.

Wierzymy w jedną wspólnotę kościoła¹⁾ — całe zgromadzenie wszystkich świętych²⁾ — i oblubienicę Chrystusa³⁾, która jest poddana swojej Głowie, Chrystusowi, służy Mu i modli się tylko do Niego oraz do Boga Ojca w Duchu Świętym i w prawdzie. Kościół składa się wyłącznie z wybranych i z wierzących każdego wieku, wiernych prawdziwemu Bogu i Chrystusowi: tych, którzy przez wiarę oczekiwali obiecanego Mesjasza, który miał dopiero przyjść⁴⁾; tych, którzy uwierzyli w Niego w czasie Jego wcielenia⁵⁾; oraz wszystkich, którzy przez wiarę wypatrywali i wciąż wypatrują Jego przyjścia, a niektórzy z nich będą jeszcze żyć, by spotkać nadchodzącego Zbawiciela w obłokach⁶⁾.

Wszyscy przeznaczeni, którzy uwierzyli i uwierzą w Chrystusa, którzy żyją pobożnie według Pisma i są zjednoczeni przez Ducha Świętego, tworzą wspólnotę ciała Chrystusa¹⁾ — Jego niewidzialny kościół, którego nie przemogą nawet bramy piekielne²⁾. Mimo to w widzialnych kościołach i zborach zawsze byli i zawsze będą pewni członkowie³⁾, którzy nie należą do odkupionych dzieci Bożych. Nie są owcami, które słyszą głos Pasterza⁴⁾, lecz weszli do owczarni kościoła inną drogą niż przez Chrystusa⁵⁾⁶⁾. Niektórzy spędzą całe życie w kościele, inni zaś zostaną po swoich uczynkach rozpoznani w zborach i, jeśli odmówią pokuty i zmiany, wykluczeni⁷⁾; ale ostateczny i doskonały podział „pszenicy od kąkolu” i „owiec od kozłów” przeprowadzi dopiero sam Pan kościoła na końcu wieku⁸⁾⁹⁾. I niestety jest smutnym faktem, że całe kościoły i zbory, tak jak Żydzi, mogą stać się synagogą Szatana¹⁰⁾, poza poddaniem ewangelii Pisma i poza Chrystusem.

Zgromadzeniami zboru mają kierować ustanowieni starsi, którzy spełniają kwalifikacje podane w Piśmie¹⁾²⁾ i którzy zostali wyodrębnieni³⁾ do służby i zatwierdzeni przez zbór do swojej duchowej posługi. Mają służyć zborowi zwłaszcza przez głoszenie i nauczanie, według swoich darów⁴⁾. Ale zadanie wzajemnej służby, na bardzo różne sposoby, należy także do pozostałych członków zboru⁵⁾ — nie tylko względem siebie nawzajem, ale także względem otaczających ich ludzi, zarówno w służbie praktycznej, jak i w ewangelii⁶⁾.

Od czasów apostołów wierzący zgromadzali się w lokalnych zborach prowadzonych przez starszych¹⁾ i tworzyli terytorialnie niezależne kościoły²⁾, nie podporządkowane hierarchicznie zborowi w Jerozolimie ani w Rzymie. Zbory poddawały się jednolitej nauce ewangelii i współpracowały ze sobą³⁾, a jednak były kościołami niezależnymi, a każdy zbór posiadał wszystkie dary Ducha Świętego potrzebne do posługi, kierowania i pożytku zboru⁴⁾. Dopiero w okresie po cesarzu Konstantynie I papieże przeprowadzili centralizację kościoła i zdobyli wpływy, władzę i bogactwo. Naszymi wzorami, zarówno duchowo, jak i organizacyjnie, są zbory pierwotnego kościoła.

Od czasów apostołów¹⁾²⁾ Chrystusowy kościół Nowego Testamentu gromadzi się na uwielbienie, dziękczynienie, głoszenie ewangelii i obchodzenie ustanowień Chrystusa, przede wszystkim w Dniu Pańskim — czyli w pierwszym dniu po szabacie — w dniu, w którym nasz Pan został chwalebnie wzbudzony z martwych³⁾⁴⁾ i w którym został też zesłany Duch Święty (w pięćdziesiątym dniu po święcie Paschy⁵⁾). Zachowywanie szabatu jest również jedynym przykazaniem z Dziesięciu Przykazań, którego Nowy Testament nie powtarza, a zatem nie wymaga. Niedziela więc nie jest „chrześcijańskim szabatem”.

Bez działania Ducha Świętego w kościele zbory i kościoły z czasem staną się jedynie „żywymi muzeami tradycji”¹⁾. Wierzymy jednak, że głównym wspólnym celem działania Pisma i Ducha Świętego jest przemiana osobistego życia wierzących w coraz większe podobieństwo do Pana Jezusa Chrystusa²⁾. Dlatego patrzymy nieufnie na chrześcijańskie działania nastawione na „radosne uczucia”, na cuda, na pielgrzymki do znanych kaznodziejów i na tęsknotę za „świeższymi słowami od Boga” przez „tłumaczenie języków” oraz za różnymi „pozabiblijnymi” objawieniami i księgami — zwłaszcza gdy nawet po tych szczególnych przejawach i doświadczeniach nie widać u tych wierzących żadnego duchowego wzrostu w ich osobistym i rodzinnym życiu chrześcijańskim. Jakich środków Duch Boży naprawdę używa do budowania kościoła i wierzących, pokaże sam czas po ich owocach³⁾; a ostateczny sąd wyda sam Pan.

Chrystus nakazał, by kościół obchodził tylko te dwa ustanowienia¹⁾²⁾.

Chrzest nie jest bramą do zbawienia¹⁾²⁾; jest dobrowolnym aktem potwierdzającym decyzję wiary i pokuty³⁾, by porzucić życie bez Boga i wbrew Jego przykazaniom, posłusznie naśladować przykład Jezusa także w chrzcie i dołączyć do zboru wierzących⁴⁾. Nie chrzcimy małych dzieci, ponieważ nie są jeszcze zdolne do podjęcia takiej decyzji.

Chrzest praktykowany przez apostołów i pierwotny kościół nie był chrztem przez pokropienie ani polanie, lecz chrztem przez zanurzenie¹⁾ (baptisma, chrzcić — baptizein). Chrzest ukazuje „pogrzebanie” grzesznej natury ochrzczonego w „grobie wody” i jego powstanie z Chrystusem do nowego życia²⁾. Dlatego i my tak chrzcimy.

Wieczerza Pańska jest jedną z najistotniejszych części zgromadzenia wierzących, ponieważ prowadzi ich do wdzięczności i do bliższej społeczności z ich Zbawicielem¹⁾. Jest najbardziej intymnym wspomnieniem cierpienia naszego Zbawiciela²⁾ i widzialnym obrazem ofiary Jego ciała i wylania Jego krwi dla oczyszczenia naszych grzechów i jako wystarczający okup przed świętym Bogiem³⁾. Odrzucamy jednak naukę, że podczas pamiątki (Mszy) chleb i wino ulegają przeistoczeniu w rzeczywiste ciało i krew Pana. Kościół obchodzi to ustanowienie na pamiątkę⁴⁾. I z tego powodu stanowczo odrzucamy także towarzyszący temu dogmat o wielokrotnie powtarzającej się ofierze⁵⁾ Chrystusa we Mszy.

Wierzymy, że małżeństwo jest ustanowieniem Bożym i od samego początku było przeznaczone tylko dla mężczyzny i kobiety¹⁾ — to znaczy tylko dla dwóch płci stworzonych przez Boga. Małżeństwo zostało dane ludzkości dla wzajemnej pomocy mężczyzny i kobiety²⁾, dla prawowitego rozmnażania rodzaju ludzkiego³⁾ i dla ustrzeżenia przed nieczystością seksualną⁴⁾. Pan Jezus uznał małżeństwo za związek jednego mężczyzny z jedną kobietą i nie pochwalał rozwodu⁵⁾. Małżeństwo mogą zawierać osoby zdolne do tego prawnie i nie powinno ono dotyczyć bliskich krewnych⁶⁾. Chrześcijanie nie powinni zawierać małżeństw z niewierzącymi⁷⁾, a seks poza małżeństwem, czy to przed nim, czy w jego trakcie, jest rozpustą⁸⁾. Przez Pismo Bóg potępia nie tylko praktyki homoseksualne⁹⁾, ale także wszelkie inne perwersyjne praktyki¹⁰⁾.

Władze państwowe i świeckie istnieją na świecie z Bożego zamysłu¹⁾ i wierzący mają się im podporządkować. Mamy szanować ich zarządzenia i być posłuszni ich poleceniom²⁾, nawet w czasach niechętnych jakiemukolwiek podporządkowaniu. Mamy też modlić się za sprawujących władzę³⁾. Podporządkowanie władzy powinno się zaczynać już w rodzinach i w wychowywaniu dzieci (zob. przypis 6 powyżej). Jedynym wyjątkiem dopuszczającym nieposłuszeństwo — nie tylko wobec władz świeckich — jest sytuacja, gdy ich polecenia bezpośrednio sprzeciwiają się woli Bożej objawionej w Piśmie⁴⁾⁵⁾. Ale wierzący powinni też podporządkowywać się kierownictwu swoich zborów⁶⁾⁷⁾ i sobie nawzajem⁸⁾. Podobnie wszystkie nasze słowa, a także wszelkie konieczne przyrzeczenia czy przysięgi składane wobec władz, mają być zawsze prawdziwe — nasze tak ma zawsze znaczyć tak, a nasze nie — nie⁹⁾. Wierzący ma szanować władze nie ze względu na same władze ani ze strachu, lecz dlatego, że podporządkowuje się Chrystusowi i Jego słowu¹⁰⁾, które to nakazuje.

Wierzymy, że życie nie kończy się wraz ze śmiercią¹⁾. Ciało rozkłada się w proch²⁾, ale duch człowieka nie znika³⁾. Duch wierzącego przechodzi do bliskości Boga (raj⁴⁾), gdzie oczekuje pełnego uwielbienia, podczas gdy duch niewierzącego przechodzi do Hadesu, miejsca udręczonego oczekiwania⁵⁾ na ostateczne potępienie w Gehennie — jeziorze ognia⁶⁾. Biblia nie objawia żadnej możliwości pośmiertnego „poprawienia się” w czyśćcu.

Wierzymy, że przy pierwszym zmartwychwstaniu umarłych martwe ciała wierzących zostaną odnowione, przemienione¹⁾ i połączone ze swoim duchem. Ciała zmartwychwstałych będą duchowe²⁾ (i będą podobne do obecnego uwielbionego ciała Chrystusa³⁾). Ci wierni, którzy będą jeszcze żyć w chwili zmartwychwstania, również będą mieli swoje ciała przemienione i razem z Chrystusem będą królować tysiąc lat⁴⁾. Niewierzący zostaną wzbudzeni dopiero po zakończeniu milenium, na ostateczne potępienie⁵⁾.

Wierzymy, że przed zakończeniem wieków Pan Jezus przyjdzie po raz drugi, tym razem jako Król królów i Pan panów¹⁾²⁾³⁾. Przyjdzie w swojej chwale i będzie królował na tej ziemi przez całe milenium — tysiąc lat⁴⁾.

Wierzymy, że milenium nie będzie jedynie obrazowym okresem panowania Jezusa, lecz Jego rzeczywistym królowaniem¹⁾ w Królestwie Bożym na ziemi. Ci, którzy wierzą w dosłowne milenium, nie zgadzają się jednak co do czasu pochwycenia kościoła. Skłaniamy się ku premilenializmowi (to znaczy, że Pan Jezus pochwyci kościół przed siedmioletnim uciskiem poprzedzającym milenium). Pismo jednak nie objawia jasno czasu tego pochwycenia, dlatego ta kwestia nie powinna być przyczyną podziałów.

W swojej suwerenności Bóg wyznaczył dzień¹⁾, w którym sprawiedliwie osądzi świat, upadłe anioły i ludzi z wielkiego białego tronu. Przeprowadzi ten sąd przez swojego Syna, któremu go powierzył²⁾. Albowiem po milenium Szatan zostanie uwolniony i ponownie zwiedzie cały upadły świat³⁾. Sąd odbędzie się po zniszczeniu Szatana i zastępów zła w Armagedonie⁴⁾. Dopiero po tym ostatecznym zwycięstwie Jezusa nastąpi powszechne zmartwychwstanie⁵⁾, a ludzie każdego wieku (z wyjątkiem wierzących już zmartwychwstałych i pochwyconych) zostaną osądzeni przed białym tronem⁶⁾. Wszystkie ich pobudki i uczynki zostaną sprawiedliwie zważone⁷⁾, a wyrok zapadnie według imion zapisanych w księdze życia⁸⁾⁹⁾. Wszyscy, którzy nie będą tam znalezieni zapisani, zostaną razem z Szatanem, Śmiercią i Hadesem wrzuceni do Gehenny — jeziora ognia. Ale ułaskawieni i błogosławieni będą radośnie żyć na wieki w chwale Bożej i w obecności Baranka w nowej Jerozolimie¹⁰⁾.

Jednym z celów, które wykonanie sądu ostatecznego ma wszystkim ukazać, jest suwerenna moc Boga do wypełnienia swojej woli¹⁾. Ma ostrzec tych, którzy pod wpływem Ducha Bożego pozwalają sądowi się ostrzec i okazują skruchę²⁾. Ma ukazać niepojętą łaskę Bożą wobec tych, których zbawił przez Pana Jezusa Chrystusa³⁾ i którym udzielił błogosławionego życia wiecznego w swojej obecności. Ma też okazać Jego sprawiedliwość przez ukaranie wszelkiej mocy zła⁴⁾ i wszystkich, którzy dobrowolnie i w pysze sprzeciwiali się Bożym zamysłom.

Dla wierzących Boży sąd jest także uroczystym przypomnieniem, że Bóg jest nie tylko łaskawy¹⁾, ale także sprawiedliwym Ojcem²⁾, który nie przeocza grzechu i nie zostawia swoich dzieci bez karcenia — oraz że żaden z nas, którzy wierzymy, nie może zaniedbać czujności, posłuszeństwa i miłości, skoro nie wiemy, kiedy nasz drogi Zbawiciel powróci znowu na ziemię po nas³⁾.